Voor de laatste keer naar het consultatiebureau
Kinderen, Moederschap

Voor de laatste keer naar het consultatiebureau

Onlangs was Luuk 4 jaar en 3 maanden en werd hij door het consultatiebureau uitgenodigd om voor de laatste keer langs te komen. Tevens had hij een oproep van het RIVM gekregen voor een herhaling van de DKTP-inenting.

Wat doen ze nou, tijdens zo’n laatste bezoek? Ik maakte er een verslag van, met foto’s. Kinderen die nog 4 jaar moeten worden en nog een laatste uitnodiging krijgen kunnen zo ook mee kijken…

RIVM

Wij kregen eerst een oproepkaart van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu, verder RIVM, thuisgestuurd, samen met de brochure: vaccinaties voor kinderen van 4 jaar. Dit kregen we ruim een maand nadat Luuk 4 jaar was geworden. Luuk kreeg de DKTP-inenting aangeboden.

DKTP-inenting

Met deze inenting wordt de bescherming van ons kind tegen difterie, kinkhoest, tetanus en polio versterkt. In ons geval zou Luuk deze inenting, zoals alle inentingen hiervoor, krijgen tijdens het bezoek aan het consultatiebureau. Hiervoor kreeg hij een aparte uitnodiging van de regionale organisatie voor de jeugdgezondheidszorg, verder JGZ.

JGZ

Voor de laatste keer naar het consultatiebureau

JGZ, het consultatiebureau voor kind en jeugd, zet zich in om ouders te ondersteunen bij de opvoeding van een blij en gezond kind. Als ouders kun je altijd bij hun terecht met (medische) vragen of advies over de opvoeding, ontwikkeling en verzorging van je kind. Zij helpen je graag! Wij kregen ongeveer drie weken voor de afspraak van JGZ de uitnodiging voor de laatste keer.

Oefenbrilletje

In de enveloppe zat een werkblad om zelf een oefenbrilletje te kunnen knutselen. Luuk ging hier gelijk mee aan de slag. Hij knipte en plakte alles wat hij had mis geknipt weer vast met plakband en versierde hem met stiften en stickers. Een prachtig ding die hij graag mee wilde nemen om te showen voor de ogentest. Luuk heeft het brilletje vervolgens op een goede bewaarplek gelegd en hebben we niet meer geoefend.

Vergeten

Toen we daadwerkelijk voor de laatste keer naar het consultatiebureau gingen bedacht Luuk, toen we over de spreekwoordelijke drempel stapte, dat we het brilletje vergeten waren mee te nemen. Snel gaf ik als reactie dat ik de kinderdokter, zo noemen we de arts en de verpleegkundige van JGZ thuis, wel een foto zou sturen met mijn telefoon als we weer thuis waren. Gelukkig accepteerde Luuk dit antwoord. Een mogelijke crisis was hiermee voorkomen.

Voor de laatste keer naar het consultatiebureau

Voor de laatste keer naar het consultatiebureau

Bij de consultatiebureau-assistent moest Luuk zich uitkleden op zijn ondergoed en sokken na. Hij moest op de weegschaal en onder de meetlat staan. De weegschaal vindt Luuk interessant, want als je blijft bewegen, dan blijven de nummers ook bewegen. Onder de meetlat is altijd een beetje spannend. Wat komt er nou naar beneden? Achteraf valt het eigenlijk altijd heel erg mee, maar dat vergeet hij steeds.

De laatste keer naar het consultatiebureau

Daarna mocht Luuk weer gaan spelen tot hij werd geroepen door de arts van jeugdgezondheidszorg. In een wachtkamer, zoals die bij ons tegenwoordig is, is dat geen probleem.

Voor de laatste keer naar het consultatiebureau

De arts richtte zich vooral op Luuk en ging het gesprek met hem aan. Ze vroeg bijvoorbeeld hoe oud hij was en naar welke school hij ging. Of hij het naar zijn zin had en of hij een zusje had. Door het praten met hem kreeg ze zicht op zijn taal- en spraakontwikkeling. Daarnaast moest hij haar met een paar figuren natekenen. Daarmee kon ze onder andere zijn pen grip zien.

Na het gesprekje mocht Luuk bij de arts komen en moest hij op allerlei manieren van haar weg lopen en weer teruglopen. Op deze manier kon ze zijn grove motoriek en bijnvoorbeeld de stand van zijn knieën observeren.

Het lampje

Daarna vertelde ze dat ze kindjes altijd onderzoekt met een lampje, maar dat ze de avond hiervoor was vergeten om het lampje op te laden. Of Luuk wilde kijken of het lichtje van het lampje het nog deed. Geweldig! Luuk trapte er helemaal in. Zo kon ze om te beurt zijn ogen controleren. Zodra Luuk het woord ogen hoorde, begon hij gelijk over het oefenbrilletje dat we waren vergeten. Gelukkig pikte de arts het goed op toen ik zei dat ik haar een foto van het brilletje zou sturen, ik had immers haar nummer. Omdat er wel meer kinderen waren die het oefenbrilletje vergaten had zij nog een reserve oefenbril. Super!

Naast een oogcontrole, deed de arts ook een oor controle en keek ze in zijn mond.

Voor de laatste keer naar het consultatiebureau

Vervolgens mocht Luuk op het aankleedkussen gaan liggen en voelde de arts aan Luuks buik. Daarna vroeg ze heel netjes, maar ietwat omwonden waardoor het voor Luuk iets spannender werd, of ze mocht controleren of hij twee balletjes in zijn zakje had zitten.

De ogentest

Toen legde de arts uit dat ze een speciaal kaartje had van een rondje met een gaatje erin. Luuk herkende er meteen een letter in en nam het gesprek over door woorden te zoeken die met deze letter begonnen. Dat was best een moeilijke en na ‘Cindy’ en ‘citroen’ gingen ze weer verder. Voor de ogentest zou hij op de lichtbak ook dit soort rondjes zien en moest hij het kaartje zo draaien dat het gaatje op dezelfde plek zou zitten als op de lichtbak. Luuk kreeg het oefenbrilletje op en mocht op de groene voetjes op de grond gaan staan.

Voor de laatste keer naar het consultatiebureau

 Hier is de lichtbak en een stuk van de geweldige fotomuur.

De DKTP-inenting

Voor de laatste keer naar het consultatiebureau

Daarna was het tijd voor de DKTP-inenting. Luuk mocht bij mij op schoot gaan zitten en ik moest kruislinks zijn polsen vasthouden. Luuk moest van de arts de andere kant opkijken en daar ging het eigenlijk een beetje mis. Want ja, je bent een kleuter en je wilt natuurlijk alles weten en hoe meer Luuk de andere kant op moest kijken, hoe meer spanning er ontstond. Het duurde eigenlijk net te lang, voordat de prik werd gezet en tijdens het prikken zag ik dat Luuk reageerde op de vloeistof die werd ingespoten. Hij was aan het huilen toen het naaldje uit zijn arm werd gehaald.

Prik, pleister en diploma

Het deed zeer en hij was ervan geschrokken dat het zo’n zeer deed. Gelukkig kon ik hem afleiden met de leuke pleister die hij kreeg en met de herinnering aan de verhalen van klasgenoten die ook de prik al hadden gekregen. Tegen de tijd dat we afscheid namen van de arts, waren de tranen al weg.

Eenmaal weer terug in de wachtruimte moest hij even poseren met zijn pleister en zijn diploma. Hij was met prik en diploma geslaagd!

Voor de laatste keer naar het consultatiebureau

Om af te sluiten dronken we nog wat en at hij een banaan, terwijl hij aan het koekeloeren was bij (hele kleine) baby’s die ook naar de dokter moesten. Toen hij een baby van 2 maanden hoorde huilen, omdat zij ook een prik van de dokter had gekregen, zei hij dat het zeer doen snel over zou gaan…

Mijn stoere vent! Mijn trots!

Is jouw kleuter al voor de laatste keer bij het consultatiebureau geweest? Of moet je er nog heen met je (wannabe) kleuter?

Laat het me weten bij de reacties!

Ik zou het leuk vinden als je deze post zou willen delen. Voor jou een kleine moeite en mij doe je er een groot plezier mee.

Dank je wel voor het lezen en tot de volgende keer!

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge