Poging tot inbraak
Lifestyle, Persoonlijk

Poging tot inbraak

Het was maandagochtend even na 08:00u. Mijn hubster was net de deur uit en de schilder belde aan. Hij viel gelijk met de deur in huis… “Hebben ze dan pas bij jullie geprobeerd in te breken?!”

Poging tot inbraak

De schilder kon me precies laten zien waarom hij met deze vraag kwam. Hij zag bij de benadering van ons huis dat er verse en bruine plekken in het hout te zien waren. Dat in contrast met de donkergrijze kleur van de kozijnen. Ik ging kijken en snapte direct wat hij bedoelde. De schilder vertelde dat het verse plekken waren, omdat de kleur van het hout nog zo ‘fris’ was. Met zijn ervaren schildersoog kon hij zien dat er nog geen bui regen overheen was gegaan. En daar stond ik dan, aan de grond genageld. Mijn radar sloeg aan en ik probeerde een tijdsframe te maken. Ondertussen belde ik Jeroen dat hij weer terug moest komen van zijn werk.

Niets gemerkt

Het was ons nog niet eerder opgevallen dat er iets was met het kozijn. Net als dat er vogelpoep op je raam zit, had dit ons ook gelijk op moeten vallen. Op zondag waren we een paar keer de deur uit geweest en het was dus niet opgevallen. We gingen rond 23:00u naar bed en we hadden niets gemerkt. We zijn gaan slapen en hebben niets gehoord. Echt vreselijk! Ze hebben ’s nachts een poging tot inbraak bij het keukenraam gedaan. Wij slapen boven de keuken. Met het raam open. We hebben niets gemerkt!

Aangifte doen

Nadat we een beetje van de schrik waren bekomen heb ik op internet gezocht hoe en waar we aangifte konden doen van een poging tot inbraak. Dit bleek niet online te kunnen. Er moest een agent langskomen om face tot face aangifte te kunnen doen. Na doorverbinden sprak ik iemand van het plaatselijke bureau en zou er een agent langskomen. Deze zou, afhankelijk van de drukte, binnen twee uur langskomen. Er gingen meer dan twee uur voorbij en er was nog niemand geweest. Ik belde weer en blijkbaar was er iemand op kantoor misgegaan. Er zou iemand worden gestuurd.

Plaats delict

Ruim een uur later kwam er een agent langs om de aangifte op te nemen. Hij stelde diverse vragen, bekeek het plaats delict en vroeg hoe het met ons ging. Drie kwartier later was hij weer weg. Echter wel met de boodschap dat de collega’s van de forensisch onderzoek misschien nog langs zouden willen komen. Dat zouden we nog terug horen. De dag ging voorbij en we hoorden niets en de schilder liet dit kozijn met rust. Iets met het plaats delict niet mogen bevuilen.

Herstelwerkzaamheden

De volgende ochtend hadden we nog niets gehoord en heb ik maar weer gebeld. Toen bleken de forensen niet langs te komen bij een póging tot inbraak. Alleen als er daadwerkelijk was ingebroken. Het had handig geweest als de agent van gisteren daar van op de hoogte was geweest of ons daar in elk geval van op de hoogte had gebracht. Wij konden de schilder nu in elk geval inseinen dat hij aan de slag kon met het herstelwerk. Wat dat betreft was het wel een geluk bij een ongeluk dat de schilder er toevallig was om te starten met het schilderwerk. Nu kon hij gelijk aan de slag met herstelwerkzaamheden.

Gevoel bij een poging tot inbraak

De agent vroeg eerder naar ons hoe het met ons ging. Tja, hoe gaat het met je na een poging tot inbraak? Dat is heel erg dubbel. Aan de ene kant ben je blij en opgelucht, heel erg opgelucht, dat de inbraak is mislukt en dat het bij een poging is gebleven. Aan de andere kant voel je je verraden en bedrogen. Je voelt je in de maling genomen en eigenlijk gewoon KUT. Want hoe durven ze bij jou in de tuin te komen staan, als je slaapt. Hoe durven ze moedwillig met materiaal jouw eigendom te forceren, terwijl jij slaapt. Ze hebben de intentie gehad om jouw spullen uit jouw huis mee te willen nemen. Waar halen ze het lef vandaan?!

Stel dat ze binnen zouden zijn gekomen

En dan heb ik het nog niet over de gedachten die je hebt bij het idee dat het was gelukt om bij je binnen te komen. Als het goed is zou het alarm dan zijn afgegaan. Want dat hebben we namelijk op het huis. En dan? We zouden er allemaal van wakker worden. Ook mijn twee jonge kinderen. Vreselijk! Zouden de inbrekers zich uit de voeten maken? Of zouden ze de confrontatie aangaan. Zouden wij de confrontatie aangaan?

Nog erger

Stel dat het meer dan kruimeldieven zouden zijn geweest en naar boven zijn gekomen… Ik word misselijk bij die gedachte. Ze treffen dan eerst de kamer van onze kleuter. Vervolgens bij onze peuter en dan pas bij onze slaapkamer… Snap je?

Nu

We hebben slachtofferhulp aangeboden gekregen en ervoor gekozen om er zelf niet meer te veel aan te denken. De schilder heeft zijn werk geweldig gedaan en je ziet niets meer van de inbraaksporen. We hebben ons huis nóg meer beveiligd en gaan ervan uit dat het ons niet meer zal over komen. Je moet wat! Maar soms, overvalt mij het gevoel van angst en zorgen… Zoals nu, als ik de laatste ‘punt’ zet.

Ik hoop het natuurlijk niet, echt niet, maar heb jij weleens (soortgelijks) meegemaakt als een poging tot inbraak. Wat deed dit met je en hoe ben je daarmee omgegaan? Ik ben heel benieuwd naar jouw ervaringen en lees deze graag terug in de comments hieronder.

Groetjes van Cindy

Previous Post Next Post

You Might Also Like

8 Comments

  • Reply Kimberly 2 oktober 2017 at 07:35

    Jeetje wat naar zeg, je eigen veiligheid en die van de kinderen die ineens niet meer zo veilig zijn. Rotzakken zijn het!
    Kimberly onlangs geplaatst…O nee ik heb weer last van schoolfoto-stress!My Profile

    • Reply Cindy 2 oktober 2017 at 08:56

      Ja, echt heel naar… Je hoeft er echt niet meer voor op vakantie te zijn. Hoe durven ze?!

  • Reply Ingrid 2 oktober 2017 at 14:06

    Ik begrijp je gevoel volkomen, Cin. Bij ons zijn ze/ is hij binnen geweest in ons oude huis en we hebben hem een soort van gestoord door thuis te komen. Dit is nog uit de tijd van voor onze kinderen.
    Vreselijke nasmaak houd je eraan over…

    • Reply Cindy 2 oktober 2017 at 23:07

      Ingrid, wat vreselijk! Dat wist ik helemaal niet. Gelukkig hadden jullie toen nog geen kinderen. Stel je voor… Hebben jullie nog oog in oog gestaan met de inbrekers toen jullie thuiskwamen?

  • Reply Meike 2 oktober 2017 at 20:08

    Bij mij zijn ze binnen geweest via de achterdeur. Ze hebben de vleeswaren uit de koelkast in de kamer gegooid om mijn twee honden af te leiden. ( echte waakhonden) Ze hebben alleen twee handtassen gestolen met mijn rijbewijs en portemonnee waar 1,50 inzat. Deze hebben ze twee straten verder over een heg gegooid in een andere tuin. Ik lag boven te slapen met mijn twee kinderen van 2 en 5. Ik heb er niets van gemerkt tot de volgende ochtend mijn woonkamer bezaait lag met vleeswarenverpakkingen. Ook de keukendeur stond open. Ik heb gelijk de politie gebeld en bij aankomst gevraagd of ze het hele huis wilden checken voor het geval er nog iemand ergens verstopt zat. De maanden erna heb ik met een honkbalknuppel en pepperspray onder mijn geslapen. Ook nam ik altijd mijn portemonnee, mijn sleutels en mijn telefoon mee naar boven. Na een paar maanden slijt de schrik wel weer af gelukkig…
    Overigens vonden ze het zelfs bij mij niet nodig het forensische team te sturen….hetgeen natuurlijk belachelijk is…

    • Reply Cindy 2 oktober 2017 at 23:13

      Ah nee, Meike, dat meen je niet?! Wat erg! Wat vreselijk!
      Hoe brutaal ze dan ook gewoon maar zijn hè?! Ongelooflijk! Binnenkomen terwijl dat je slaapt, met je kinderen ook in huis -gelukkig zijn ze niet boven gekomen, je koelkast plunderen en heel bewust de honden voeren om ze stil te houden. Hoe doortrapt?!
      En waarvoor? Een paar centen… Zij hebben er niets van en jij houdt er een trauma aan over.
      Inderdaad belachelijk dat ze het forensisch team niet hebben gestuurd. Belachelijk!
      Heb je er ook nog wel eens iets van teruggehoord?
      Slachtofferhulp aangeboden gekregen?

  • Reply Sanne 14 oktober 2017 at 13:16

    Heel herkenbaar. Wij waren net verhuisd naar ons nieuwe huis toen ze bij ons hebben ingebroken.
    Het was onze tiende dag daar en de eerste dag dat we allebei niet thuis waren. Het is een vrijstaande woning waar je helemaal omheen kan en onze voortuin was toen nog helemaal dichtbegroeid.
    In de wijk was er een inbrakenplaag (bijna zomervakantie, dus al veel mensen op reis), maar wij waren niet bang voor een inbraak overdag.

    Ik was ’s morgens nog bezig met het in orde maken van de rapporten voor mijn klas, maar het printen lukte niet en ik was al bijna te laat. Ik ritste mijn laptop mee en vertrok halsoverkop naar school.
    Wij wonen ook tegenover een school, dus onze straat stond helemaal vol met auto’s van ouders die hun kinderen naar school brachten. We vermoeden dat de inbrekers ons huis in het oog hielden.
    Ik ben om acht uur naar school vertrokken en om half 9 vertrekt mijn mama (die in dezelfde straat woont) naar haar werk. Zij had toen onze ramen al zien open staan, in de veronderstelling dat mijn man aan het schilderen was en de ruimte wilde verluchten.

    ’s Middags rond een uur of twee kwam mijn man thuis en stuurde mij een berichtje dat ik de ramen was vergeten te sluiten. Ik antwoord uiteraard verontwaardigd dat ik helemaal geen ramen had opengezet.
    Ondertussen gaat mijn man op het terras een sigaret roken en ziet daar dat het schuifraam van onze veranda is opengebroken. Dan pas beseft hij wat er gebeurd was.
    Het was helemaal niet opgevallen want onze hele woning stond nog overhoop, overal dozen en onbestemde meubelstukken. Het was dus even zoeken naar wat er weg was, maar dat viel al bij al nog mee.
    Hij belde mij op en ik vertrok op school om mee de schade op te meten.

    Ons schuifraam aan de woonkamer hadden ze ook proberen open prutsen met een koevoet, maar die zat vast doordat de vorige eigenaar hem te vaak gelakt had zonder hem open te zetten. Die van de veranda was eigenlijk al stuk, dus daar hadden ze geen moeite mee. De ramen hadden ze open gezet om een vluchtweg te hebben als er iemand thuis kwam.
    De meeste kamers waren onaangeroerd. Uit onze woonkamer hebben ze de tablet gestolen die lag op te laden.
    In de badkamer hebben ze mijn juwelendoosje uitgeladen, maar ik heb helemaal niets van waarde. In de slaapkamer hebben ze onze matras van het bed getrokken en de kleerkast uitgeladen. Daar was ik eigenlijk nog het meest boos om, want ik had de avond ervoor eindelijk de tijd genomen om alles netjes op te vouwen en op te hangen.
    In de slaapkamer lag er wat cash geld dat we spaarden voor ons huwelijk. Ook dat was weg.

    Al bij al een magere buit, maar het is vooral het gevoel dat je hebt dat er iemand in je huis is geweest. Ik ben er nu stilaan overheen, maar heb lang de voordeur met een bang hartje open gedaan voor wat ik zou aantreffen. We hadden een goede verzekering en hebben alles terug. Alles is ook hersteld. We hebben enkel een getraumatiseerde hond die het nu op een blaffen zet bij elk geluid en elke voorbijganger.
    Ach… de buurt zal het nu wel horen als er nog eens ongenodigden in huis zijn.

    • Reply Cindy 16 oktober 2017 at 12:55

      Sanne, wat erg! Wat vreselijk dat jullie dit mee hebben moeten maken. En bij jullie zijn ze echt binnen geweest. Ik kan me het angstige gevoel zo goed voorstellen. Hebben jullie slachtofferhulp aangeboden gekregen? Zijn de daders gepakt?

    Leave a Reply

    CommentLuv badge