Kinderen, Lifestyle, Moederschap, Verzorgingsproducten

Halfjaarlijkse controle bij de tandarts met een kleuter en peuter

 

Vandaag was het weer zo ver. Tijd voor de halfjaarlijkse controle bij de tandarts. Na een verzette afspraak op verzoek van de tandarts en gemaakt door Jeroen, moesten we gevier veul te vroeg aantreden. Op mijn vrije dag moest ik mijn wekker zetten. Voor een leuke afspraak is dat geen probleem, maar voor een afspraak als deze… Liever niet!

Nou goed, na een doorgelekte luierbroek om 06:45u met alle gevolgen van dien -ik stond onder de douche, dus was hij voor Jeroen-, een driftbui van een uur van onze wannabe-kleuter, een heb-geduld-heul-veul-geduld-want-ik-wil-alles-sellufdoen-bui, het overheerlijke geluid van een peuter en wannabe-kleuter die hun zin niet krijgen (vul dus zelf maar in welk geluid je hierbij denkt te vinden passen; hint: het is niet best voor je ochtendhumeur) konden we eindelijk op weg. Natuurlijk nadat we eerst onze tanden extra goed hadden gepoetst, geflost, gestokerd en gemondwatert. Disclaimer: de laatste drie zijn niet van toepassing voor de kinderen.

Het plan om op de fiets te gaan, ging niet meer lukken. Tussen opstaan en vertrekken was er wat vertraging opgetreden. Niet?! Echt?! Met de auto dus.

Nou bleek het toevallig vannacht een keer te hebben gevroren. En ik weet niet of het aan ons ligt, maar op de één of andere manier doen wij een voorruitdekje op de auto als het ’s nachts niet meer vriest en als het dus wel gaat vriezen, doen we het niet. Gevolg voor deze ochtend: krabben! Kon er ook nog wel bij. Gelukkig deed Jeroen het als vanzelf.

Zo vroeg bleken er nog geen parkeerplekken vrij te zijn gekomen rondom de tandartspraktijk. Je raadt het al, dat werd dus zoeken naar een plekje en lopen naar de praktijk. Het krabben, parkeren en lopen naar de praktijk kostte ons zoveel tijd dat we net zo goed hadden kunnen gaan fietsen. Zucht!

Eenmaal binnen, bleek de tandarts ineens een assistente te hebben. Althans, daar gingen we maar vanuit, want ze stelde zichzelf niet voor en de tandarts deed het ook niet. Hmm, gemiste kans! Er bleken nog geen andere patiënten te zijn. We werden gelijk geholpen.

Ik ging om het goede voorbeeld te geven als eerste in de tandarts stoel zitten. Luuk overspoelde me met vragen. Hij is altijd al heel nieuwsgierig en als iets (relatief) nieuw is, onbekend is of spannend is, dan stelt hij nog meer vragen. Met zijn gespannen koppie stond hij naast me te kijken en gelukkig pikte de tandarts na een paar hints op dat ze moest vertellen wat ze bij me deed. Niet alleen voor Luuk overigens. Dit kan ik zelf ook altijd waarderen! Na de periodieke controle, het verwijderen van wat tandsteen en het opmeten van mijn tandhalzen -was weer nieuw-, was ik weer voor een jaar goedgekeurd.

Na mij durfde Luuk het aan om op de stoel te gaan zitten, maar toen de stoel in ligstand ging durfde hij niet meer. Dit samen met die grote lamp op zijn snuffert werd het hem te veel. Logisch! Hij is drie jaar! Na diverse rustige pogingen om hem over te halen, lees: hard werken om hem niet in paniek te laten raken, te laten blokkeren en in een driftbui te laten schieten, durfde hij het wel als ik in de stoel ging zitten en hij bij mij op schoot zou gaan zitten. Super! De tandarts heeft met het spiegeltje naar zijn tanden en kiezen gekeken en mocht zelfs even voordoen hoe het kwijlzuigertje -hoe noem je dat vreselijke ding?- werkte. Ze deed erg haar best om de controle zo spelenderwijs mogelijk te doen. Luuk kreeg weer praatjes en vertelde de tandarts dat hij al bijna ging wisselen. Tuurlijk Luuk! Wacht nog maar even. Ook hij werd goedgekeurd en mocht over een halfjaar weer terugkomen. Ik was trots!

Toen ging Jeroen en bij hem werd eigenlijk hetzelfde gedaan als bij mij. Echter, Jeroen gaat ongeveer jaarlijks naar de mondhygiëniste en daarom hoefden zijn tandhalzen niet te worden opgemeten. Dat gebeurd immers al daar. Omdat er bij hem verder ook geen bijzonderheden waren, mocht hij nu ook in combinatie met de mondhygiëniste over een jaar terugkomen in plaats van een halfjaar. Prima!

En toen was onze grootste uitdaging aan de beurt. Sofie valt in de categorie grote mond, klein hartje. Als puntje bij paaltje komt, vind ze (nieuwe) dingen vaak spannend. Logisch! Zij is twee jaar! En dit zou voor haar de eerste echte controle zijn. Bedenk daarbij de fase ‘ik ben twee en ik zeg nee!’ samen met ‘sellufdoen’ en je hebt een cocktail voor toestanden.
Fijne bijkomstigheid van haar driejarige broer is dat deze eigenwijze dame graag alles na wil doen van Luuk. Dus dat hij al bij mij op schoot had gezeten, was voor haar een goed voorbeeld geweest. Makkelijker dan gedacht, liet zij op dezelfde manier als Luuk haar tanden en kiezen controleren. Zoals we al wisten was haar hele melkgebit al doorgebroken en moesten de achterste kiezen nog verder uitgroeien. Verder zag alles er goed uit en hebben we de kaaskiezen -wel eens van gehoord? Ik wist niet wat ik hoorde!- buiten te deur weten te poetsen. Al die poetsgevechten zijn dus ergens goed voor. Dubbel trots!

Toen we klaar waren, mochten Luuk en Sofie een klein cadeautje uitzoeken bij de assistente. Ze kozen, net als de vorige keer, voor een speelgoedhorloge. Zij helemaal blij en ik blij dat we weer zonder toestanden naar huis konden. Wij kregen een tubetje raclame-tandpasta mee. Over een half jaar doen we het nog eens over. Jeroen en ik moeten nog tossen wie er dan met de kinderen meegaat om het goede voorbeeld te geven. Tijd voor koffie!

Zien jouw ochtenden er (soms) ook zo hectisch uit?

Wat vind jouw kind van de tandarts?

Laat het me weten bij de reacties!

Deel deze post als je hem leuk vond. Voor jou een kleine moeite en mij doe je er een groot plezier mee.

Dank je wel voor het lezen en tot de volgende keer!

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge