Dodenherdenking; in gesprek met een kleuter
Kinderen, Moederschap, Wat ter tafel komt

Dodenherdenking; in gesprek met een kleuter

Luuk en ik, met Sofie achterop, fietsten vanmorgen naar een vriendje, 10 minuten verderop. Luuk fietste op zijn eigen fiets. Dat vond ik best spannend en ik ging ervan uit dat Luuk dit ook wel vond. Ik was heel erg bezig met nadenken hoe de route eruit zou zien en hoe ik Luuk kon voorbereiden op de volgende verkeershandeling en hem zo veilig door het verkeer kon manoeuvreren. We fietsten immers over de grote weg en voor het eerst een route met Luuk naast me op zijn eigen fiets.

Daar waar ik dus dacht, en misschien wel hoopte, dat Luuk vooral bezig was met fietsen en het letten op de weg -dat ging overigens fantastisch- viel zijn oog ineens op een paar Nederlandse vlaggen die halfstok langs de route hingen. Dodenherdenking; in gesprek met een kleuter…

Die had ik niet aan zien komen

Luuk: “kijk mama, deze mensen hebben nog de vlag van Koningsdag hangen. Ze zijn hem vergeten binnen te halen, hè?!”…

Tja, en wat zeg je dan?! Die had ik niet aan zien komen. Er schoten allerlei gedachten door mijn hoofd: erop in gaan of niet? Eerlijk antwoorden of niet? Wat vertel je wat niet? Luuk is nog maar 4 jaar… Ik besloot om eropin te gaan en vertelde Luuk dat dit dezelfde vlaggen waren voor als voor Koningsdag, maar dat deze nu om een andere reden aan de mast hingen. Er viel een stilte en even hoopte ik dat dit antwoord voor hem voldoende was.

Luuk kennende was dit naïef van mij om te denken. Luuk: “wat is dan die andere reden?” … Op in gaan of niet? Eerlijk antwoorden of niet? Wat vertel je wel en wat niet? Een wedervraag stellen? Ik kreeg het er warm van. En ondertussen moest ik ons nog door het verkeer manoeuvreren. “Die andere reden is dat het vandaag 4 mei is en dat het dan de dag van dodenherdenking is.”

Wat is dodenherdenking?

“Mama, wat is dat?”

“Wat, Luuk?”

“Dodenherdenking?”

Je moet weten dat Luuk en ik het eigenlijk nog nooit echt over de dood hebben gehad. Er is in onze naaste omgeving gelukkig nog niemand doodgegaan. 

Met zorgvuldig gekozen woorden begon ik voorzichtig mijn uitleg. “Dat is dat we allemaal aan mensen denken die dood zijn gegaan.”

“Welke mensen zijn er dan doodgegaan? … Is dat net als de opa van … (Luuk noemt de naam van een meisje uit de klas, waarvan de opa onlangs was overleden)?” … “Ja, dat is net zoiets.”

….

We fietsen weer een stuk verder.

“Maar mama, welk feest is dan van dodenherdenking?”

Verdrietig

“Nee Luuk, het is geen feest. Het is eigenlijk een beetje verdrietig. Als je goed kijkt naar de volgende vlag die we tegenkomen, zie je dat hij maar half op de stok hangt. De vlag hangt vandaag halfstok.”

Al snel fietsten we langs een vlag die halfstok hing en Luuk reageerde enthousiast: “kijk mama, die vlag hangt voor de helft!”

“Mama, waarom is het dan verdrietig?”

“Op de dag van dodenherdenking denken we aan mensen die dood zijn gegaan tijdens de oorlog, heel lang geleden.”

Grote-mensen-ruzie

“Wat is oorlog?”

“Een oorlog is een hele erge grote-mensen-ruzie.”

“Waarover maken ze dan ruzie?”

“Ze maken ruzie, omdat ze niet goed samen kunnen delen. Ze kunnen het niet oplossen met praten.”

“Gaan ze dan vechten?”

“Ze gaan heel erg vechten. Ze gaan elkaar heel erg pijn doen, ze schieten op elkaar en dan gaan ze dood.” De hoge woorden zijn eruit. Poeh! Nog altijd kies ik mijn woorden heel zorgvuldig en probeer ik niet te veel in detail te treden. Het valt niet mee. Er wordt hard gewerkt en nagedacht in dat kleine koppie.

“Mama, waarom gaan ze dan zo erg vechten en schieten? Dat is niet de bedoeling hè?”

“Nee Luuk, dat is zeker niet de bedoeling! Ze gaan vechten en schieten, omdat de ene heel erg zijn eigen zin wil krijgen en iets wil hebben wat de ander heeft en omdat de andere heel erg zijn eigen dingen wil beschermen.”

“Wat willen ze beschermen dan?”

“Ze willen beschermen wat van hun is; hun land, hun huis, hun familie en hun gezin, alles”.

“Maar dat is wel goed toch, mama?!”

“Ja Luuk, dat is wel goed. Ze moet beschermen wat van jou is.”

“Maar vechten mag niet, toch? En dood is verdrietig?”

“Vechten mag niet en dood is verdrietig.”

We kwamen aan bij het vriendje en we hadden het er niet meer over.

Ik wil niet dat er oorlog is

Op de terugweg fietsten we weer langs de vlaggen die halfstok hingen.

“Mama, is er nu nog oorlog?”

“Nee Luuk, in Nederland is er nu gelukkig geen oorlog meer”.

“Ik wil niet dat er oorlog is! En ook niet dat mensen dood gaan.”

“Ik ook niet Luuk! En daarom is het vandaag dodenherdenking. Dan denken we aan de mensen die dood zijn gegaan om de oorlog die heel lang geleden in Nederland was te stoppen.”

“Dat is gelukt hè?!”

“Ja Luuk, dat is gelukt!”

Thuis wachtte papa op ons.

“Papa, vandaag denken we aan de doden, want er is geen oorlog meer.”

Is jouw kleuter zich ook (onverwacht) bewust van dodenherdenking? Heb je ook weleens zulke gesprekken met je kleuter?
Laat het me bij de reacties weten!

Vrijheid geef je door! Vanavond ben ik om 20:00u 2 minuten stil. En jij?

Vorige blog Volgende blog

Misschien vind je deze blogs ook leuk

Plaats jij als eerste een reactie?

Laat een reactie achter

CommentLuv badge